lut 22 2012
Ezoteryka
Wróżbiarze i ich entuzjaści zarzucają przeciwnikom i krytykom pomijanie w próbach interpretacji zjawiska współczesnej edukacji, w szczególności odkryć fizyki, zgodnie z którymi wszechświat jest wielowymiarowy, czas zaś wyłącznie jednym z jego wymiarów, specyficznym jedynie dla naszego typu czasoprzestrzeni. Zdaniem wróżbiarzy miałoby to tłumaczyć fenomen wróżenia. Fizycy sądzą, że taka interpretacja ich badań, to pseudonauka pozbawiona jakichkolwiek dowodów eksperymentalnych.
Wróżenie to grupa czynności związanych z próbami przepowiadania przyszłości przy pomocy specjalnych przedmiotów i technik, a według niektórych interpretacji też sił nadnaturalnych. W środowisku naukowym wróżenie uznawane jest za pseudonaukę. Na chwilę obecną nie istnieje żaden dowód w jakikolwiek metodę potwierdzający skuteczność wróżenia.
Próby przepowiadania przyszłości, kontaktów ze zmarłymi czy czytania w myślach podejmowano już w odległej starożytności. Czarownicy, wróżbici i astrologowie występowali we wszystkich znanych kulturach starożytnych, gdzie pełnili w bardzo wielu przypadkach rolę kapłanów. Magia, w tym wróżbiarstwo, współistniała w bardzo wielu przypadkach z religią. Tak było u starożytnych Babilończyków, Egipcjan, Kananejczyków, Greków, Rzymian, Celtów oraz dodatkowo w gronie ludów zamieszkujących Afrykę, Australię i obie Ameryki. Technologie dywinacyjne są też znane i stosowane w wielu światowych religiach pochodzących z rejonów Indii i Chin: buddyzmie, taoizmie, hinduizmie.
Leave a Reply
